معني ناب كلام زندگي.........

[golriz]

تقصير تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قديمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گريه های من دينی بر گردن تو دارند،
نه تو چيزی بدهکار ِ دلتنگی ِ اين همه ترانه ای!

[golriz]

برو ای يار که ترک تو ستمگر کردم
حيف از آن عمر که در پای تو من سر کردم
عهد و پيمان تو با ما و وفا با دگران
ساده دل من که قسم های تو باور کردم
به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود
زان همه ناله که من پيش تو کافر کردم
تو شدی همسر اغيارو من از يار وديار
گشتم آواره و ترک سرو همسر کردم

[golriz]

اشك ليلي چو چكيد بر قلمم
برده از هوش تمام بدنم
دگر دل را به دشتستان كشانم
تا كه مي را من زدستانش رسانم
شبان را چون ستاره پر فروغم
مه ليلي كه باشد من جنونم

[golriz]

ديدم شتابان ميروي ، گفتم کجا؟ يکدم بمان
گفتي نمي خواهم تو را ، تنها بمان با مردمان
گفتم نشايد اينچنين با اين دلم بازي کني
گفتي که نتواني مرا با گريه ات راضي کني
گفتم در اين شهر خشن ، در خانه ماندن بهتر است
بايد ز مار سمي خوشرنگ دنيا دل گسست
گفتي خمش ، من ميروم، با تو نماند هيچکس
بودن کنارت در قفس؟ هيهات! حتي يک نفس

[golriz]

دل من دیگه خطا نکن
با غریبه ها وفا نکن
زندگی رو با ختی دل من
مردمو شناختی دل من
تا به کی سراپا حیقتی
تا به کی خراب محبتی
همنشین این و اون میشی
خسته و پریشون خون میشی
دشت بخت تو کویر میشه
مرغ ارزوت اسیر میشه
ساکتو صبوری دل من

[golriz]

گفتم که پس يکدم بمان تا روي ماهت بنگرم
گفتي که من مه نيستم ، خود سوي ماه ديگرم
گفتم مرا با خود ببر ، گفتي نخواهم دردسر
گفتم خبر از من بگير ، گفتي نگير از من خبر
گفتم که تا برگشتنت من منتظر مي ايستم
گفتي به فکر من مباش ، من هم به فکرت نيستم
گفتم چه شد پيمان تو ؟ تا انتهاي جان تو
خنديدي و گفتي به من ،‏ طومار آن از آن تو

[golriz]

آن روز رفتي بعد از آن ، شد خيره چشمانم به در
تا يا خود آيي از در و يا آيد از سويت خبر
اما شبي در خواب خود ، رفتم مزار عاشقان
ديدم در آن قبر دلم ، انگشت ماندم بر دهان
کين دل به نام رهگذر ، بر روي سنگ قبر زرد
با دست خود حک کرده بود : اي آنکه رفتي ، برنگرد...

[golriz]

چه ميسوزه دلم از بي تو بودن

چه سخته درد تنهايي كشيدن

چه تاريك نگاه چشم اين دل

چه غم داره صداي خسته ي دل

چه آوايي چه سودايي چه آهي

چه جانفرساست اين درد جدايي

[golriz]

شب را نوشيده*ام .
وبر اين شاخه*هاي شكسته مي*گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پرپر كنم.

[golriz]

دشت خواب با كوه هاي
آبي ، نه شعري نه
ميلادي
طلوعي بود كه مغربش
گريه ميكرد
ستاره ها دل نداشتند كه
بخوابند
سوخته حتي خاكستر دشت
ستون ستون، حرمت ِ
احساس بي ريشه گي
قدم قدم، درد ِ بي
همخونان
بغض بغض زجر ِ من بودن